Kamienica Czempińska (Strubiczowska)

Opis

Kamienica przy Rynku Starego Miasta 4 należy do najstarszych domów strony Barssa. Powstała w połowie XV wieku i istniała już przed 1467 rokiem. Jej wąska parcela prowadziła od reprezentacyjnej pierzei Rynku aż w stronę dzisiejszej ulicy Brzozowej.

Na początku XVI wieku dom rozbudowano w głąb działki, a pod koniec stulecia tylna oficyna przekroczyła linię dawnych murów miejskich. Około 1604 roku kamienicę ponownie przebudowano; po pożarze Starej Warszawy z 1607 roku przechodziła kolejne zmiany. W pierwszej połowie XVIII wieku dodano kolejną kondygnację i niewielką nadbudówkę na dachu, tzw. latarnię.

Po 1873 roku wnętrza połączono z sąsiednim numerem 6, a elewacje obu domów ujednolicono — stąd w dokumentach spotyka się oznaczenie Rynek Starego Miasta 4/6. W 1928 roku fasadę ozdobił polichromią Ludomir Sleńdziński (nie przetrwała wojny). Kamienicę odbudowano w latach 1952–1953 według projektu Stanisława Kamińskiego; Krystyna Kozłowska i Grzegorz Wdowicki wykonali na elewacji sgraffito z Bazyliszkiem i szewcem trzymającym lustro. W 2018 roku elewację i sgraffito poddano konserwacji.

Da sapere

• Jedna z najstarszych kamienic strony Barssa — istniała przed 1467 r.
• Dawna parcela prowadziła aż do dzisiejszej ulicy Brzozowej 7.
• Historyczne nazwy: Kamienica Czempińska i Kamienica Strubiczowska.
• Nadbudowa i latarnia z 1. połowy XVIII w.
• Po 1873 r. wewnętrznie połączona z kamienicą nr 6.
• Przedwojenna polichromia Ludomira Sleńdzińskiego (1928).
• Odbudowa 1952–1953 wg projektu Stanisława Kamińskiego.
• Sgraffito z Bazyliszkiem i szewcem — Krystyna Kozłowska i Grzegorz Wdowicki (1953).
• Konserwacja elewacji i sgraffita w 2018 r.