Opis
Kamienica na narożniku Rynku Starego Miasta i ulicy Celnej należy do najstarszych domów Rynku. Najstarsza wzmianka o zabudowie tej parceli pochodzi z 1449 roku, gdy stał tu drewniany dom warszawskiego złotnika Mikołaja Bornbacha. Murowaną kamienicę wzniesiono około 1451 roku i od nazwiska rodziny pochodzi jej najbardziej znana nazwa — Bornbachowska.
W 1607 roku dom spłonął podczas wielkiego pożaru Starej Warszawy. Odbudowano go w pierwszej połowie XVII wieku jako czterokondygnacyjną kamienicę z charakterystycznym wykuszem od strony ulicy Celnej.
W XVIII wieku należała do rodziny Winklerów (stąd druga nazwa — Winklerowska), a w latach 1752–1773 użytkowali ją jezuici litewscy, którzy urządzili tu konwikt zwany „Klasztorkiem”. Kamienicę zniszczono w 1944 roku i odbudowano w latach 1951–1953 według projektu Anny Boyé-Guerquin. Od 1953 roku mieści się w niej Staromiejski Dom Kultury.
Da sapere
- Jedna z najstarszych kamienic Rynku — najstarsza wzmianka z 1449 r.
- Zachowane gotyckie piwnice z XV i XVI wieku.
- Dawna tradycja łączyła dom z księdzem Piotrem Skargą (przekaz niepotwierdzony).
- Od 1953 r. siedziba Staromiejskiego Domu Kultury.
- Sgraffito na fasadzie autorstwa Hanny i Jacka Żuławskich (1953).
Ascolta
Ascolta questa voce.
Voce: Nova (IT)
Suggerimento
Zwróć uwagę na narożny wykusz od strony ulicy Celnej, portal z czerwonego piaskowca i sgraffito z głową Piotra Skargi.