Opis
Kamienica przy Rynku Starego Miasta 4 należy do najstarszych domów strony Barssa. Powstała w połowie XV wieku i istniała już przed 1467 rokiem. Jej wąska parcela prowadziła od reprezentacyjnej pierzei Rynku aż w stronę dzisiejszej ulicy Brzozowej.
Na początku XVI wieku dom rozbudowano w głąb działki, a pod koniec stulecia tylna oficyna przekroczyła linię dawnych murów miejskich. Około 1604 roku kamienicę ponownie przebudowano; po pożarze Starej Warszawy z 1607 roku przechodziła kolejne zmiany. W pierwszej połowie XVIII wieku dodano kolejną kondygnację i niewielką nadbudówkę na dachu, tzw. latarnię.
Po 1873 roku wnętrza połączono z sąsiednim numerem 6, a elewacje obu domów ujednolicono — stąd w dokumentach spotyka się oznaczenie Rynek Starego Miasta 4/6. W 1928 roku fasadę ozdobił polichromią Ludomir Sleńdziński (nie przetrwała wojny). Kamienicę odbudowano w latach 1952–1953 według projektu Stanisława Kamińskiego; Krystyna Kozłowska i Grzegorz Wdowicki wykonali na elewacji sgraffito z Bazyliszkiem i szewcem trzymającym lustro. W 2018 roku elewację i sgraffito poddano konserwacji.
Warto wiedzieć
- Jedna z najstarszych kamienic strony Barssa — istniała przed 1467 r.
- Dawna parcela prowadziła aż do dzisiejszej ulicy Brzozowej 7.
- Historyczne nazwy: Kamienica Czempińska i Kamienica Strubiczowska.
- Nadbudowa i latarnia z 1. połowy XVIII w.
- Po 1873 r. wewnętrznie połączona z kamienicą nr 6.
- Przedwojenna polichromia Ludomira Sleńdzińskiego (1928).
- Odbudowa 1952–1953 wg projektu Stanisława Kamińskiego.
- Sgraffito z Bazyliszkiem i szewcem — Krystyna Kozłowska i Grzegorz Wdowicki (1953).
- Konserwacja elewacji i sgraffita w 2018 r.
Odsłuchaj
Posłuchaj tego wpisu.
Głos: Nova (PL)
Wskazówka
Zwróć uwagę na sgraffito z Bazyliszkiem i szewcem na najwyższej kondygnacji, lustro w rękach szewca oraz latarnię wieńczącą bryłę.