Dom istniał już przed 1467 rokiem. Na początku XVI wieku rozbudowano go w głąb działki, a pod koniec stulecia tylna oficyna przekroczyła linię dawnych murów miejskich.
Około 1604 roku kamienicę przebudowano; po pożarze Starej Warszawy z 1607 roku przechodziła kolejne zmiany. W pierwszej połowie XVIII wieku dodano kolejną kondygnację i niewielką nadbudówkę na dachu, tzw. latarnię.
Po 1873 roku wnętrza połączono z sąsiednim numerem 6, a elewacje obu domów ujednolicono — stąd oznaczenie Rynek Starego Miasta 4/6. Odbudowa z lat 1952–1953 powstała według projektu Stanisława Kamińskiego, a fasadę ozdobiło sgraffito z Bazyliszkiem i szewcem.
Odsłuchaj
Posłuchaj tego wpisu.
Głos: Nova (PL)
Warto wiedzieć
- Jedna z najstarszych kamienic strony Barssa — istniała przed 1467 r.
- Dawna parcela prowadziła aż do dzisiejszej ulicy Brzozowej 7.
- Historyczne nazwy: Kamienica Czempińska i Kamienica Strubiczowska.
- Nadbudowa i latarnia z 1. połowy XVIII w.
- Po 1873 r. wewnętrznie połączona z kamienicą nr 6.
- Przedwojenna polichromia Ludomira Sleńdzińskiego (1928).
- Odbudowa 1952–1953 wg projektu Stanisława Kamińskiego.
- Konserwacja elewacji i sgraffita w 2018 r.
Na co zwrócić uwagę
- Sgraffito z Bazyliszkiem i szewcem na najwyższej kondygnacji.
- Lustro w rękach szewca — klucz do warszawskiej legendy.
- Latarnia wieńcząca bryłę kamienicy.
- Wspólna, ujednolicona elewacja z sąsiednim numerem 6.